Çocuk merkezli oyun terapisi, Carl Rogers’ın birey merkezli yaklaşımına dayanan, Virginia Axline tarafından geliştirilen ve daha sonra Garry Landreth tarafından sistemleştirilen bir terapi yöntemidir. Temel amacı, çocuğun kendini keşfetmesine, duygularını düzenlemesine ve problem çözme becerilerini geliştirmesine destek olmaktır.

Oyun terapisi, çocuğun kendi dünyasını anlamasına ve içsel dengesini bulmasına yardımcı olur. Seanslarda kullanılan oyuncaklar ve materyaller, çocuğun iç dünyasını yansıtmasına ve duygularını güvenle ifade etmesine olanak tanır.

Çocuklar, duygularını ve düşüncelerini yetişkinler gibi kelimelerle ifade etmekte zorlanabilir. Ancak oyun, onların doğal iletişim dilidir. Oyun aracılığıyla büyür, öğrenir ve iyileşirler. Çocuk merkezli oyun terapisi, çocukların oyun yoluyla kendilerini ifade
etmelerine, duygusal zorlukları işlemelerine ve iç dünyalarını keşfetmelerine olanak tanıyan bilimsel temelli bir terapi yaklaşımıdır.

Çocuklar büyüme sürecinde pek çok yeni deneyim yaşar. Ancak bazı deneyimler onlar için zorlayıcı olabilir. Bu gibi durumlarda, profesyonel bir destek yöntemi olarak oyun terapisi devreye girer. Oyun terapisinde çocuk, yaşadığı zorlukları anlamlandırır, deneyimlerini işler ve başa çıkma becerilerini geliştirir.

Terapist, bu süreçte çocuğa rehberlik eden güvenilir bir eşlikçidir. Oyun terapisi, çocuğu yönlendirmek veya değiştirmek üzerine kurulu değildir; çocuğun kendi hızında ilerlemesine, kendi çözümlerini bulmasına ve kendini yönetmesine olanak tanır. Çocuk, terapi odasında kabul gördüğünü hissettikçe kendini açar ve süreç içinde güçlenir.